Bi The Way

Á mánudaginn fór ég svo aftur í bíó og sá hina stórgóðu heimildarmynd Bi The Way. Hún fjallar um tvíkynhneigð og er orðaleikur titilsins skemmtilegur.
Myndin er í raun ferðalag tveggja ungra stúlkna í gegnum Bandaríkin þar sem þær taka upp viðtöl við fólk sem þau kynnast á leiðinni. Það fer varla framhjá neinum að þær hafa tekið upp gífurlegt magn af efni því þær hafa valið bestu bútana úr og úr því varð þessi stórgóða heimildarmynd.

Áhugaverðasta persóna myndarinnar var litli strákurinn Josh sem átti tvíkynhneigða móður og samkynhneigðan föður, en aðeins 11 ára gamall var hann farinn að pæla í hlutum sem börn á hans aldri hugsa sjaldnast um.
Einn daginn ætlaði hann að vera klæðskiptingur, annan daginn hafði hann áhyggjur af því hvort hárið á honum væri nógu fínt, annan daginn ætlaði hann að vera hommi eins og pabbi hans en stundum var hann ekki alveg viss. En foreldrar hans voru duglegir að segja honum að vera bara hann sjálfur, sem mér þótti frábært.

Aðrar persónur koma við sögu og við fáum innsýn í líf þeirra eins og til dæmis stúlkan hún Pam sem var einungis 16 ára en virtist hafa upplifað svo margt. Faðir hennar var alls ekki sáttur við kynhneigð hennar en mamma hennar, sem bjó á móteli, vildi bara að hún væri hún sjálf.

Auk þess var skyggnst inn í líf fleira fólks en ég ætla ekki eyða meiri tíma í að tala um það.
Myndin er vel tekin og eru landslagsmyndir á ferðalagi þeirra gjarnan sýndar sem gefa myndinni notalegan blæ og maður finnur fyrir því að þetta var ferðalag í gegnum öll Bandaríkin. Auk þess stoppa þær inn á milli til að spurja vegfarendur um skoðun þeirra á tvíkynhneigð, sem er áberandi neikvæð í suðurríkjunum en svo er fólk sem kemur manni á óvart inn á milli. Maður sem leit út fyrir að vera þessi tíbíski "red-neck", tannlaus og rauður, sem sagði bara að við ættum öll að geta elskað þann sem við vildum elska. Ég veit að ég dæmdi hann allavega fyrirfram.

Sem er náttúrulega eitthvað sem maður á ekki að gera, en ég vil meina að ef ég hefði farið á myndina með fordóma í garð tvíkynhneigðar eða samkynhneigðar sem myndin fjallar að sjálfsögðu örlítið um, þá hefði hún örugglega orðið til þess að fordómar mínir hefðu minnkað.
En þar sem ég tel mig vera nokkuð fordómalausa gagnvart kynhneigðum manna þá var myndin aðallega skemmtileg heimildarmynd fyrir mig, mjög góð skemmtun og auk þess er hún ótrúlega fyndin í þokkabót.

Held að ég hafi aldrei hlegið jafn mikið á heimildarmynd.
Takk fyrir mig.

Unmade Beds

-Innskot um For the love of Movies-

Á laugardaginn ákvað ég að beila á því að beila á For the love of Movies: The story of American Criticsm.
Svo ég skokkaði úr Þjóðarbókhlöðunni yfir í Þjóðminjasafn í pínulítinn sal og settist niður.
Mér persónulega fannst myndin ekkert sérlega góð, þó að ég geri mér grein fyrir því að skap mitt var ekki beint að hjálpa við að líka vel við hana. En hún fjallar semsagt eins og nafn hennar gefur til kynna um kvikmyndagagnrýni.
Það besta við myndina var sennilega byrjunin þegar það var verið að fjalla um gömlu myndirnar, ég naut þess mest, og hló meira að segja nokkrum sinnum. Hinsvegar fannst mér hún vera langdregin og í endann var ég farin að óska þess að hún væri búin. En eins og áður kom fram var ég í tímaþröng og þessvegna var ég sennilega frekar óþolinmóð.
Hún hefði mátt vera aðeins styttri fyrir mitt leyti, en mér finnst mjög líklegt að þeir sem eru mjög áhugasamir um efni hennar hafi notið hennar mjög.

-Unmade Beds-

Á sunnudaginn skellti ég mér á Unmade Beds, og annað en á laugardaginn þá hafði ég tíma og þessi mynd var augljóslega eitthvað fyrir mig.
Held að ég hafi setið allan tímann með barnalegt glott á andlitinu. Fjallar um tvær manneskjur sem tengjast ekkert persónulega, nema þau enda bæði á sama tíma á kommúnu hústökufólks í London. Strákurinn er spænskur að leita að enskum föður sínum og stúlkan er frönsk að reyna að finna fótfestu í lífinu. Þau hugsuðu á sínu móðurmáli, svo myndin varð raunverulegri fyrir vikið.

Eitt sem fór í taugarnar á mér fyrst er að þeim fannst mjög sniðugt að hafa algjörlega allt úr fókus nema nákvæmlega það sem persónan átti að vera að horfa á, sem er sniðugt að vissu leyti, en þar sem ég sé mjög illa venjulega þá varð ég pínu rugluð á þessu og fannst eins og ég væri hætt að sjá almennilega með gleraugunum. Smá ringlun í gangi þar, en endurspeglaði þó að vísu sífellt drykkjuástand annarrar aðalpersónunnar.

Birtan í þessari mynd var mjög hlý og mér fannst mjög skemmtilegt hvernig polaroid myndum var blandað inn í söguþráðinn, en báðar aðalpersónurnar eiga polaroid vélar sem þau nota til að taka myndir af rúmunum sem þau sofa í (því þau enda sjaldnast í sama rúminu nótt eftir nótt, skemmtileg leið til að muna eftir þeim).

Tónlistin í myndinni var frábær, lög sem ég hafði aldrei heyrt áður en pössuðu algjörlega við atriðin sem þau áttu við. Var ég búin að minnast á að mér fannst hún líka ótrúlega fyndin?
Þó svo að ég hafi heyrt frá sessunaut mínum að ég hafi verið önnur af tveimur manneskjum sem hló mest á henni, ætli ég hafi ekki bara verið í kómísku skapi, en mér fannst hún frábær!

Auk þess, þrátt fyrir örlítin klisjulegan enda, þá var hann mjög óviðbúinn. Miðað við allt sem þau höfðu lent í þá gat maður allt eins búist við því að myndin mundi enda illa, fyrir að minnsta kosti annað hvort þeirra. En ég ætla ekkert að kjafta frá endinum gjörsamlega.
Eitt sem mér fannst æðislegt, það var hversu random hún var stundum. Stundum gerðist eitthvað sem var svo súrrealískt, eins og atriðið þegar tónlistarmyndbandið er tekið upp í kommúnunni (segi ekkert frekar) og allir eitthvað, í búningum. Setti skemmtilegan svip á allt.


Fannst þessi mynd frábær, búin að eyða miklum tíma í að troða mér inn í RIFF samtöl annarra til að mæla með henni. Góð mynd.
Takk fyrir mig.

Enn og aftur.. Monty Python

Nú um helgina skellti ég mér í smá flensutripp og eyddi helginni upp í sófa undir sæng með sjónvarpið í góðri sjónlínu. Tók einmitt eftir því á þessum 5 dögum að danska sjónvarpsstöðin DR1 sýnir bara krimma á kvöldin (og mjög þroskaheft barnaefni á morgnana) og fékk það til að velda fyrir mér glæpahneigð Dana....

Svo eitt kvöldið var ég komin með leið á krimmunum, stal fjarstýringunni af mömmu og datt í hug að bjóða vinum mínum í bíókvöld.
Nánar tiltekið.. Monty Python kvöld.

Vegna slappleika náðum við bara að horfa á eina mynd. Life of Brian.

First thing's first... Introið.
Að mínu mati eitthvert það besta sem Monty Python hefur gert.

Brian, the babe they called Brian,
he grew, he grew, and grew,
grew up to be, grew up to be,
a boy called Brian. A boy called Brian,
he had arms, and legs, and hands, and feet,
the boy, whose name was Brian.

And he grew, he grew, grew, and grew,
grew up to be, yes, he grew up to be,
yes, his name was Brian, a teenager called Brian.

And his face became spotty, yes, his face became spotty,
and his voice dropped down low,
and things started to grow, on young Brian and so,
he was certainly no, no girl named Brian,
not a girl named Brian.

And he started to shave, and have one of the wrist,
and want to see girls, and go out and get pissed,
a man called Brian, this man called Brian,
the man they called Brian, this man called
Briaaaaaaaaaaaaaaaaa...

Gat ekki valið eitt erindi, finnst þau öll svo góð.
Myndin er auk þess (eins og við má búast af þeim Monty Python mönnum) stútfull af húmor og finnst mér persónulega ótrúlega fyndið við hana að hún er ádeila á tíma Jesú Krists og þá væntanlega líka á Rómaveldi. Sennilega vegna þess að ég er á fornmálabraut, enda finnst mér atriðið þar sem Brian er að skrifa hótanir gegn Rómverjum á vegginn og Rómverjinn kemur og leiðréttir hann alveg ótrúlega fyndið. "Haha hann beygði Rómverjar í fleirtölu vitlaust, meira segja ég vissi þetta!" *náttúrufræðibrautarfélagar horfa á mig með undarlegu augnaráði*

Eftir að hafa lesið mér til um Monty Python myndirnar fann ég skemmtilegt trivia um tilurð söguþráðar The Life of Brian sem ég ætla að vitna í hér:

"During production, the troupe became increasing irritated by the press, who seemed to always ask the same questions, such as "What will your next project be?" One day, Eric Idle flippantly answered, "Jesus Christ's Lust For Glory". Having discovered that this answer quickly shut up reporters, the group adopted it as their stock answer. After production completed, they did some serious thinking about it, and realized that while satirizing Christ himself was out of the question, they could create a parody of first-century life, later realized in Life of Brian (1979)."

Hún fær mig líka alltaf til þess að velta fyrir mér hvort Jesús hafi í raun bara verið venjulegur maður (gefandi það að hann hafi verði til) sem lenti í einhverju rugli og allt í einu var hópur fólks farið að trúa á kraftaverkamátt hans og dýrð.

Skemmtileg tilbreyting frá fyrri myndinni, nú eru hestar og kameldýr komin til sögunnar og gefur það henni annan blæ heldur en Holy Grail. Þó mér finnist Holy Grail eiginlega alltaf best.

Eitt af mínum uppáhalds atriðum er þegar geimskipið kemur og já.... veit ekki hvort ég þarf að útskýra það eitthvað frekar.
Kann líka vel að meta allar litlu persónurnar sem koma fram aðeins í einni senu, lífga afar upp á myndina. Dæmi um það, holdsveiki maðurinn sem hitti Jesús og var læknaður og hafði nú engin laun því hann var orðin ex-leper, óheppni maðurinn sem var alltaf látinn hanga á hvolfi, félagi baráttuhópsins hans Brians sem vildi láta kalla sig Lorettu og var að berjast "fyrir rétti sínum til þess að mega eignast börn" og maðurinn sem hafði þagað í 18 ár - jú og auðvitað Biggus Dickus og félagar.

Enda léku þeir Monty Python menn, sem eru sex, alls um 40 persónur í myndinni. Krefjandi verk og örugglega skemmtilegt. Allavega, ef það var ekki skemmtilegt þá hef ég misst alla trú á spunaleiklist.

Annars mæli ég eindregið með lestri triviunnar á imdb um þessa mynd því hún er einkar fyndin og inniheldur meðal annars þessa skemmtilegu staðreind:

This film was initially banned in Norway for blasphemy. It wasn't released there until 1980. Subsequently, it has been marketed in Sweden as "The film that is so funny that it was banned in Norway!"

Ætla að enda þessa áhugaverðu Monty Python færslu á lokaatriði myndarinnar, sem við elskum öll, eða að minnsta kosti ég:

Citizen Kane & Up

Síðastliðinn miðvikudag sáum við Citizen Kane í kvikmyndagerð.
Ég hafði heyrt myndina nefnda mjög oft og var búin að byggja upp örlitla spennu fyrir henni.
Fannst sniðugt að hugsa til þess að filmurnar hefðu verið dregnar eftir gólfinu í upphafsatriðunum til að þær litu raunverulegar út og fannst mér það takast vel. Minnti mig á alvöru fréttamyndir frá þessum tíma.

Annars verð ég sennilega að flokkast undir þann hóp manna sem fannst myndin ekki góð, hún var alltof löng til þess að ég hefði þolinmæði í hana vegna þess að mér fannst áhugaverð atriði gerast með of löngu millibili. Kannski hafði ég bara ekki nægan skilning í þetta meistaraverk en þá verður það bara að vera svo. Það komu jú fyndin atriði inn á milli og ég hló innilega nokkrum sinnum en í heildina þá einfaldlega sá ég ekki þetta frábæra dæmi sem hvílir yfir nafni myndarinnar. Fannst leikurinn heldur ekkert til að hrópa húrra yfir.

En ég var að koma úr bíó og Up varð fyrir valinu (okey ég lýg, Inglorious Basterds varð fyrir valinu en það var uppselt á hana svo ég fór á Up). Hef alltaf ætlað að sjá þessa mynd og eftir að hafa lesið nokkur góð blogg hérna um hana þá var ég handviss um að þessa vildi ég sjá. Myndin er frá Pixar og að sjálfsögðu góð því að Pixar menn kunna ekki að gera lélegar myndir.

Venjulega er ég mjög skeptísk á þrívíddarmyndir vegna þess að ég fór einu sinni á mjög lélega þrívíddarmynd í bíó þar sem mig minnir að eitt spjót hafi skotist út úr skjánum og annars fékk ég hausverk af gleraugunum og þessu þrívíddardóti sem mér fannst ekki virka voðalega vel. Hinsvegar var sagan önnur á Up.
Vá. Ég var orðlaus fyrstu mínúturnar þegar ég var að venjast þessu. Þetta var magnað, alveg hreint! Er ennþá örlítið í þeim fíling að vera andvarpandi yfir því hvað mér fannst myndin góð.

Byrjum á byrjuninni. Saga parsins var svo falleg að ég var næstum því farin að tárast (kom kannski smá tár....) og mér leið eins og ég hefði horft á heila bíómynd þegar það kom smá bil frá því að hún deyr og líf hans heldur áfram. Ég hefði getað labbað út og hætt þarna, á góðan hátt, vegna þess hversu mér leið eins og kynningin á lífi þeirra hefði tekið heila eilífð. Ástin var svo einlæg og hún kom svo skírt fram.

Síðan kynnumst við Russell. Svo yndislega klaufalegur og innilegur lítill strákur sem mig langaði bara að taka og knúsa og gefa súkkulaðikökur. Minnti mig svolítið á nördabarnæsku mína, ekki að ég hafi verið skáti eða eitthvað. Var bara svo mikill klaufi og trúði öllu sem við hann var sagt. Voða mikið ég.

Allt umhverfi myndarinnar er ótrúlega vel gert, eins og við mátti búast af Pixar og gat ég eytt alveg nokkrum sekúndum af hverri senu í að drekka umhverfið í mig, bara gapa og njóta og hugsa "vá magnað."

Ég gæti hætt að blogga núna en þá væri ég að gleyma einu.
Þessi mynd er ótrúlega ótrúlega ég-tárast-úr-hlátri-og-geri-grísahljóð fyndin.
Vá sko. Ég hló svo mikið. Dýrin voru alveg frábær, allt frá fuglinum, hundunum og til frosksins sem var þarna í einni senu. Var eiginlega að vona samt að hann færi með þeim út um allt, en hann bara fór. Oh jæja.
En ég held að ég hafi sjaldan hlegið jafn mikið af Alpha hundinum með biluðu raddólina. Og ef ég mætti óska mér eins þá ætti ég hundinn Doug með ólina sína (og væri ekki með ofnæmi fyrir öllum loðnum dýrum)!

Aðrir punktar sem ég man eftir akkúrat núna sem mér fannst mjög góðir:

• Skeggrótin á gamla karlinum óx. Maður fann fyrir tímanum sem leið.
• Að vera bara eitthvaa... squirrel!!!... að spjalla við hundafélaga sína.
• Birtan í myndinni. Fallegust fannst mér hún þarna þegar það var kominn morgunn og það var allt bleikt einhvern veginn. Ótrúlega flott.
  
• Fjaðrirnar á fuglinum. Langaði svo rosalega að snerta þær, virtust vera svo mjúkar!

Í heildina litið er þessi mynd æðisleg og ef ég ætti að setja hana inn á Topplistann minn væri hún frekar ofarlega. Mér leið svipað eftir að hafa horft á Up og mér líður yfirleitt eftir að hafa horft á Lackawanna Blues. Ótrúlega ánægð og undarlega sátt með lífið.

Góða nótt.

Reykjavik Whale Watching Massage...

Djók. Whale Watching Massacre.
En samt. Hvaða máli skiptir það.

Ég var semsagt í bíó. Komst ekki með hópnum vegna þess að klukkan 18:00 sat ég á bílastæðinu fyrir utan sjoppuna í Búðardal. Búðardalur, tölum aðeins um hann.

Nei annars, þetta blogg hefur tilgang:

REYKJAVÍK WHALE WATCHING MASSACRE!!!!!
arrrrr....

okey, þessi mynd.
Ég byrjaði á því að vera geðveikt jolly og hugsa "Haha íslenskt djamm!" horfandi á fyrstu atriðin. Ekki það að ég stundi að fá mér kókaín inn á klósetti. Byrjunin ágæt.
Splatter-dæmi hefst. Ég byrja að forðast að horfa á myndina meir og meir.
Mér fannst tónlistin mjöööög góð, það sem var fyndið var sjúkt fyndið og blóðið og það gums allt var oftast vel gert, nema þegar hausar fuku af búk.

Alls enginn stórleikur. Langt frá því að vera Óskarsverðlaun fyrir bestu erlendu kvikmyndina.


Ein spurning samt?
*spoiler alert*


Afhverju þarf negrinn alltaf að deyja?
Ég hélt með honum.
Maður hatar það ekki þegar svarti maðurinn segir "What the fuck!?!" eða "Oh daaaamn!" - ávallt gott.

Var alveg temmilega hrædd við fólkið á skipinu. Samt bara vegna þess að mér fannst þau ekki hafa neina ástæðu til að vera svona reið. Kom allavega ekki fram, nema augljóslega að pabbinn var dáinn. Og jú þau voru öll frekar kúkú í hausnum.

Fannst fyndið á ofur kjánalegan hátt þegar gellan í endann heldur áfram að trúa því að hvalir séu fallegar verur sem ætla bara að bjarga okkur... Ekki bara maðurinn sem er morðóður (Hvölum til varnar þá var það - augljóslega - "Killer-whale" sem var þarna á ferðinni. Gamli góði Keikó.).

Myndinni tókst samt sem áður að fæla mig frá því að vilja fara í hvalaskoðunarferð aftur. En ég hef gert það einu sinni, ætli maður leyfi þessum greyjum ekki að eiga sitt næði.

Henni tókst það samt ekki með stórleik og einhverju æðisgengnu handriti, eiginlega bara vegna þess að ég er klígjugjörn og vil ekki vera myrt á hvalveiðiskipi. Næst þegar einhver bíður mér á fyllerí kvöldið fyrir meinta hvalaskoðunarferð þá held ég að ég hugsi mig tvisvar um áður en ég afþakka og fer aftur upp á hótel.

Hinsvegar skemmti ég mér vel á henni þar sem ég pældi ekkert mikið í kostum og göllum á meðan á henni stóð.

Góða nótt.

Örlítið um The General og Public Enemies

The General
Fyrir viku síðan horfðum við á The General. Ég vissi satt að segja nánast ekkert um myndina og kom hún mér skemmtilega á óvart. Gamlar myndir geta verið fyndnar! Og það sannaði The General. Að minnsta kosti tók ég nokkur hlátursköst og myndin gat í sífellu bætt einhverju við sem var fyndnara en það sem áður hafði gerst, þegar ég hélt að það væri ekki hægt að toppa það.

Heillandi fannst mér persóna Buster Keatons, sem og hann sjálfur fyrir að leika öll áhættuatriði sín sjálfur. Auk þess var þetta fyrir tíma tæknibrellna svo að hann hefur að öllum líkindum verið í einhverri hættu við að taka upp þessa mynd. Persónan sem hann leikur er nokkurs konar underdog sem nær samúð manns strax í byrjun þegar hann reynir að heilla konuna sem hann elskar með því að ganga í herinn - sem vill ómögulega taka við honum.

Síðan þegar hann fer á eftir sinni heittelskuðu lest þegar óvinaliðið rænir henni er það bara tilviljun að konan sem hann elskar er í henni líka.
- En auðvitað þarf hann ekki að segja henni frá því að hann hafi farið til þess að bjarga lestinni fyrst og fremst en ekki vitað af henni.

Til viðbótar fannst mér gaman að sjá förðunina á leikörunum. Hún er miklu leikrænni en í myndum nútímans, gerð til þess að flest svipbrigði sjáist.

Minnir hún mig helst á þann hátt sem við vorum förðuð í Meistaranum og Margarítu í Herranótt síðasta vor.

Public Enemies
Í síðustu viku skellti ég mér í bíó á Public Enemies. Upphaflega var ákveðið að fara á myndina vegna þess að í aðalhlutverki var Johnny Depp (og hvaða heilvita kona neitar því að horfa á hann á stóra skjánum?). Auk þess var líka bara Drag Me To Hell í boði og litla sálin mín treysti sér ekki á hana.

Þrátt fyrir að hafa lesið mjög mismunandi dóma um þessa mynd þá fannst mér hún góð skemmtun. Fannst myndatakan stundum vera þannig að mér leið eins og ég væri að horfa á raunveruleikamynd/þátt þar sem aðalpersónurnar eru eltar af manni með myndavél. Stundum var það gott, stundum var það slæmt.

Til dæmis var það mjög óþægilegt í einum skotbardaganum þar sem það var eins og sjónarhorn áhorfandans væri af gólfinu í herberginu sem John og félagi hans Red voru í. Það hafði nefnilega þau áhrif á mig að ég var skíthrædd við öll skotin og lætin og að sjá hlutina í herberginu tætast í sundur og glerbrot fljúga út um allt. Sökk ég því niður í sætið mitt á meðan mér leið eins og ég væri á staðnum.
Í þessu tilviki fannst mér þetta, raunveruleikaþátts-útlit, gott.

Daginn eftir að ég sá myndina fletti ég John Dillinger upp á wikipedia og las allt um hann sem ég fann. Las líka flest það sem ég gat fundið um félaga hans og konurnar í lífi hans.
Þegar ég dett í þann gír að vilja vita allt sem helst um myndina og það sem hún fjallar um þá veit ég að mér þótti að minnsta kosti nokkuð varið í hana.
Dett öðru hverju í þennan gír yfir Titanic.
(Ætla samt ekki að setja Public Enemies á sama borð og Titanic, en mér fannst hún samt góð!)

Svo er það bara Citizen Kane í dag! Vúhh